در مدرسه‌ای نیمه‌سوخته که هنوز ردّ جنگ را بر دیوارهایش دارد، کودکی با قایق کاغذی‌اش در میان نشانه‌های ویرانی، تکه‌های باقی‌مانده‌ی کودکی را جمع می‌کند و معنای امید را از دل خرابه‌ها می‌سازد.

“قایق کاغذی” برای من روایتی تصویری از کودکی در دل ویرانی است؛ جایی که جنگ نه فقط ساختمان‌ها، بلکه خاطره‌ها، اشیا و معنای بازی را هم زخمی کرده است. در این داستان، می‌خواستم نشان دهم که حتی در میان خاکستر و خرابی، کودک هنوز می‌تواند با ساده‌ترین چیزها جهان خود را دوباره بسازد. قایق کاغذی، کفش کوچک، دفتر نیمه‌سوخته و صداهای دوردست کودکان، هرکدام بخشی از حافظه‌ی جمعی این فضا هستند. این فیلمنامه تلاشی است برای بیانِ امیدی خاموش اما زنده؛ امیدی که از دل فقدان می‌گذرد و هنوز به آینده نگاه می‌کند.