در سایه موشک‌باران تهرانِ نیمه‌خاموش، سارا، 30 ساله، برای حفظ زندگی که ساخته به قیمت از دست دادن عزیزانش می‌جنگد، تا اینکه حضور پسربچه‌ای گمشده او را به ماندن وامی‌دارد.

در نوشتن «سایه‌بازی»، بیش از آنکه به روایت جنگ فکر کنم، به ترسِ پنهان در خانه‌ها فکر کردم. به سکوت زنانی که در دل ویرانی، هنوز گل می‌کارند. به انسان‌هایی که میان «ماندن» و «رفتن» گرفتارند؛ و به کودکی که ناگهان از دل ترس، معنا و معصومیت را یادآور می‌شود.

برای من، «سایه‌بازی» درباره‌ آزادی به‌عنوان انتخابی درونی است — انتخابی که گاهی به بهای از دست دادن همه‌چیز تمام می‌شود. در جهانی که مدام از ما می‌خواهد بترسیم، تسلیم شویم یا بگریزیم،